Τεχνικές οινοποίησης κρασιών

Τεχνικές οινοποίησης κρασιών
Τεχνικές οινοποίησης κρασιών

Η μεταφορά του κρασιού

Για τη μεταφορά του στο σπίτι, όπου το μετάγγιζαν σε μικρά, συνήθως, βαρέλια, χρησιμοποιούσαν μεγάλα λαγήνια, τους σουρλάδες. Οι σουρλάδες εισάγονταν, αρχικά, στο νησί, αργότερα όμως άρχισαν να τους κατασκευάζουν στα τσουκαλαριά του γειτονικού Κότσινα. Για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο σπάσιμο των σουρλάδων, τοποθετούσαν μέσα στα κοφίνια άχυρα και χόρτα.

Τεχνικές οινοποίησης

Η προετοιμασία του βαρελιού, προκειμένου να δεχτεί το καινούργιο κρασί, ήταν σύνθετη: αφαιρούσαν την παλιά οινολάσπη ή ουλιά, πλένοντάς το καλά δύο-τρεις φορές με νερό, μέσα στο οποίο έριχναν μικρά χαλίκια, ενώ, στη συνέχεια, για την αποτελεσματικότερη απολύμανσή του, έκαιγαν στο εσωτερικό του θειαφοκέρια (χοντρές κλωστές διαποτισμένες με διάλυμα θειαφιού, που τις κρεμούσαν από την επάνω μεγάλη τρύπα του).

Η όλη προετοιμασία έκλεινε με το στυφάρισμα: έπλεναν το βαρέλι με ζεματιστό, αυτήν τη φορά, νερό, μέσα στο οποίο έριχναν δεντρολίβανο, φύλλα κυδωνιάς, φλισκούνι, θυμάρι και βασιλικό. Μ’ αυτό τον τρόπο, προσέδιδαν στα βαρέλια, αλλά και στο ίδιο το κρασί, όλες αυτές τις χαρακτηριστικές ευωδιές.

  • Κρασιά Λήμνου

    Κρασιά Λήμνου

    Κρασιά Λήμνου. Το στίγμα του αμπελιού και τη σημασία του στο νησί, τα δίνει η σύνδεση του Ηφαίστου με τον πρώτο βασιλιά της Λήμνου, το Θόαντα.
    περισσότερα
  • Η γιορτή του τρύγου

    Η γιορτή του τρύγου

    Η γιορτή του τρύγου. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, γύρω στις 15-20 Σεπτέμβρη, ο τρυγητός γινόταν κυρίως από γυναίκες, ενώ το ταυτόχρονο πάτημα των σταφυλιών το έκαναν, κατά κανόνα, άντρες.
    περισσότερα
  • Ποικιλίες Κρασιών

    Ποικιλίες Κρασιών

    Ποικιλίες Κρασιών: Λημνία άμπελος, Το Λημνιό ή Καλαμπάκι, Μοσχάτο Αλεξανδρείας, Υψηλόβαθμα κρασιά
    περισσότερα
  • Λακαριά - ρακαριά - Λημνιό τσίπουρο και ούζο

    Λακαριά - ρακαριά - Λημνιό τσίπουρο και ούζο

    Λακαριά - ρακαριά: το λημνιό τσίπουρο και ούζο. Μετά την ολοκλήρωση της άντλησης από τις γούβες, κάλυπταν τα εναπομείναντα στέμφυλα με μια στρώση κουμδιών (ξερών φυκιών), ώστε να εξασφαλίσουν την απαιτούμενη υγρασία, ξανασφράγιζαν το στόμιο με το λίθινο πώμα και αχυρολάσπη, και τα άφηναν έτσι για ενάμιση-δύο μήνες περίπου.
    περισσότερα