Ποικιλίες Κρασιών

Ποικιλίες Κρασιών
Ποικιλίες Κρασιών

Ποικιλίες Κρασιών

Λημνία άμπελος

Όπως οι περισσότεροι οίνοι πολυτελείας της ελληνικής αρχαιότητας ήταν γνωστοί με το όνομα του τόπου παραγωγής τους, έτσι και το κρασί της Λήμνου: «Τας λήμνιας αμπέλους» τραγούδησε ο χορός των γεωργών της Αττικής στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, και ο Πολυδεύκης, στον «Ονομαστικό», αναφέρεται ομοίως στη «λημνίαν άμπελον».

Οι πρώτες αξιόπιστες όσο και εμπεριστατωμένες μαρτυρίες σχετικά με τους αμπελώνες και το ύψος παραγωγής του κρασιού στη Λήμνο, που ανάγονται στα υστεροβυζαντινά χρόνια (1261-1453 μ.Χ.), αφορούν στα κτήματα, κυρίως τα μετόχια, των μονών του Αγίου Όρους.

Το Λημνιό ή Καλαμπάκι

Η πιο αρχαία ποικιλία του νησιού είναι το καλαμπάκι. Με ρώγα στο μέγεθος ενός νυχιού, έχει πολλά κουκούτσια και έντονη χρωστική. Αν και σχετικά νόστιμο, δεν προορίζεται  για βρώση, αλλά μόνο για παρασκευή κρασιού. 

Η ποικιλία των μαύρων σταφυλιών καλαμπάκι διαδόθηκε σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, κυρίως στη Χαλκιδική, όπου εκεί -εκτός συνόρων του νησιού- απέκτησε την ονομασία προέλευσης: Λημνιό.

Μοσχάτο Αλεξανδρείας

Μέχρι το 1910 περίπου, οπότε και εισήχθη στη Λήμνο η ποικιλία  μοσχάτο Αλεξανδρείας (οι ντόπιοι το ονομάζουν εγγλέζικο ή εγγλέζικα κλήματα), καλλιεργούνταν μόνο μαύρα σταφύλια, δηλαδή οι ποικιλίες καλαμπάκι,  γκντούρα και φωκιανά.

Σήμερα, το μοσχάτο Αλεξανδρείας, όντας περισσότερο προσοδοφόρο, έχει παραγκωνίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις υπόλοιπες ντόπιες ποικιλίες, αφού, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το 1992 κάλυψε το 95% της συνολικής σταφυλοπαραγωγής. Ωστόσο τα τελευταία 2 χρόνια το Μοσχάτο εξορθολογίζεται όσον αφορά την παραγωγή του.

Υψηλόβαθμα κρασιά

Το ηφαιστειογενές του εδάφους, που είναι φτωχό σε ασβέστιο, οι κλιματολογικές συνθήκες, τα θερμά και ξηρά καλοκαίρια και οι λίγες βροχοπτώσεις, βοηθούν στο να δώσουν τα σταφύλια της Λήμνου, τόσο το μοσχάτο Αλεξανδρείας όσο και το λημνιό, υψηλούς αλκοολικούς βαθμούς .

  • Λακαριά - ρακαριά - Λημνιό τσίπουρο και ούζο

    Λακαριά - ρακαριά - Λημνιό τσίπουρο και ούζο

    Λακαριά - ρακαριά: το λημνιό τσίπουρο και ούζο. Μετά την ολοκλήρωση της άντλησης από τις γούβες, κάλυπταν τα εναπομείναντα στέμφυλα με μια στρώση κουμδιών (ξερών φυκιών), ώστε να εξασφαλίσουν την απαιτούμενη υγρασία, ξανασφράγιζαν το στόμιο με το λίθινο πώμα και αχυρολάσπη, και τα άφηναν έτσι για ενάμιση-δύο μήνες περίπου.
    περισσότερα
  • Τεχνικές οινοποίησης κρασιών

    Τεχνικές οινοποίησης κρασιών

    Η μεταφορά του κρασιού και οι τεχνικές οινοποίησης κρασιών. Για τη μεταφορά του στο σπίτι, όπου το μετάγγιζαν σε μικρά, συνήθως, βαρέλια, χρησιμοποιούσαν μεγάλα λαγήνια, τους σουρλάδες. Οι σουρλάδες εισάγονταν, αρχικά, στο νησί, αργότερα όμως άρχισαν να τους κατασκευάζουν στα τσουκαλαριά του γειτονικού Κότσινα.
    περισσότερα
  • Η γιορτή του τρύγου

    Η γιορτή του τρύγου

    Η γιορτή του τρύγου. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, γύρω στις 15-20 Σεπτέμβρη, ο τρυγητός γινόταν κυρίως από γυναίκες, ενώ το ταυτόχρονο πάτημα των σταφυλιών το έκαναν, κατά κανόνα, άντρες.
    περισσότερα
  • Κρασιά Λήμνου

    Κρασιά Λήμνου

    Κρασιά Λήμνου. Το στίγμα του αμπελιού και τη σημασία του στο νησί, τα δίνει η σύνδεση του Ηφαίστου με τον πρώτο βασιλιά της Λήμνου, το Θόαντα.
    περισσότερα